Conrad Drzewiecki. Sto lat od narodzin mistrza polskiego baletu

Był wielką gwiazdą poznańskiej sceny i jednym z artystów, którzy zmienili oblicze polskiego baletu.
Awangardowy, odważny i wyprzedzający swoją epokę – Conrad Drzewiecki na trwałe zapisał się w
historii stolicy Wielkopolski i pokazał nową perspektywę tańca. W 100. rocznicę urodzin artysty Teatr
Wielki w Poznaniu przypomina jego najsłynniejsze choreografie.

Jubileusz 100-lecia urodzin Conrada Drzewieckiego jest okazją do prezentacji choreografii Mistrza na
scenie pod Pegazem. W interpretacji tancerek i tancerzy Baletu Teatru Wielkiego w Poznaniu
zobaczymy: Etiudę b-moll z muzyką Karola Szymanowskiego. Najsłynniejszy utwór z cyklu Czterech etiud
op. 4 wykracza poza wirtuozowski charakter typowej etiudy – znajdziemy tu śpiewną, liryczną melodię,
bogatą harmonię i nastrój melancholii, który potęguje awangardowa koncepcja choreograficzna.
Adagio z muzyką Tomasa Albinoniego przykuwa ascetyczną choreografią, prostotą i ogromnym
ładunkiem emocjonalnym. Neoklasyczny ruch tancerzy jest skupiony i zintegrowany z przejmującym
brzmieniem muzyki. Nie zabraknie Krzesanego Wojciecha Kilara, w którym Drzewiecki splótł żywiołową
góralszczyznę z nowoczesnym baletem: dzięki dynamicznym, wybijanym w powietrzu uderzeniom piętą
o piętę sprawił, że pradawny obrzęd krzesania ognia zamienił się na scenie w brawurowy taniec.
Publiczność zobaczy również Odwieczne pieśni Mieczysława Karłowicza – poemat symfoniczny o
tęsknocie, miłości, śmierci i wszechbycie, w którym choreograf za pomocą oszczędnych środków
uzyskał równowagę między fabułą, pięknem tańca i malarskością nastroju.

Conrad Drzewiecki (1926-2007) – ikona polskiej choreografii, wybitny tancerz, pedagog, twórca
Polskiego Teatru Tańca, karierę rozpoczął jako solista baletu Opery Poznańskiej, a po sukcesach na
międzynarodowych konkursach tańca występował m.in. we Francji i we Włoszech, współpracując z
czołowymi zespołami baletowymi. Po powrocie do Polski w 1963 roku kierował baletem Opery
Poznańskiej, tworząc głośne choreografie, m.in. Ognisty ptak i Cudowny Mandaryn. Był prekursorem
nowoczesnych technik tańca w Polsce oraz dyrektorem artystycznym Państwowej Szkoły Baletowej w
Poznaniu. W 1973 roku założył Polski Teatr Tańca, któremu nadał autorski styl łączący taniec
współczesny, klasykę i folklor. Tworzył spektakle do muzyki m.in. Karłowicza, Kilara, Pendereckiego i
Chopina. Zespół pod jego kierownictwem odnosił sukcesy na międzynarodowych festiwalach i tournée.
Był laureatem licznych nagród krajowych i zagranicznych, m.in. Gloria Artis i Terpsychory za całokształt
twórczości.

Wykonawcy
Balet i Orkiestra Teatru Wielkiego w Poznaniu
Marta Kluczyńska – kierownictwo muzyczne